De beslissingen die Fabio Capello lieten floreren bij AC Milan

Het is altijd moeilijk voor een nieuwe trainer om bij een club aan te komen, zeker wanneer het gaat om een succesvolle club die gewend is te winnen en waar de verwachting is dat dat zo blijft. Terwijl trainers die een worstelend team moeten oplappen meestal wat speelruimte krijgen, staan degenen die een sterke selectie overnemen onder veel grotere druk. Voeg daar nog aan toe dat de nieuwe baas zijn allereerste baan als hoofdtrainer krijgt, en je hebt een recept voor potentiële rampspoed.

Fabio Capello met een sjaal van AC Milan

Dat is precies wat Fabio Capello meemaakte bij AC Milan toen hij in 1991 Arrigo Sacchi opvolgde en het hoge niveau van succes moest zien vast te houden. De Rossoneri waren begin jaren 90 het beste team ter wereld en Capello slaagde erin dat succes door te zetten, waarbij hij meerdere prijzen won dankzij een aantal sleutelbeslissingen die hem hielpen een van de succesvolste trainers uit de clubgeschiedenis te worden.

Niet repareren wat niet kapot is

Arrigo Sacchi wordt algemeen gezien als een van de grootste trainers aller tijden en hij vernieuwde het voetbal midden jaren 80 met zijn AC Milan, waarmee hij de club niet alleen tot het beste team ter wereld maakte, maar ook tot een van de meest innovatieve. Zijn pressingstijl, gekoppeld aan zijn kenmerkende 4-4-2-formatie, maakte van de Rossoneri een voetbalmacht.

Fabio Capello, een defensieve middenvelder in zijn actieve jaren, begreep het belang van balans en voerde in zijn eerste seizoen aan het roer geen grote veranderingen door, omdat het team al barstte van het talent. Dat was ook terug te zien in de resultaten: AC Milan won de Serie A-titel van 1991/91 ongeslagen, met 79 doelpunten voor en slechts 21 tegen.

Terugkijkend was dit wellicht een van de beste beslissingen van de Italiaan, omdat het de basis legde voor het initiële succes dat hem later in staat stelde veranderingen door te voeren zonder noemenswaardige tegenstand - hij had immers al bewezen dat hij met deze club kon winnen.

Het vermogen om zich aan te passen en te veranderen

Dit klinkt misschien tegenstrijdig met het voorgaande punt, maar het past juist volledig in het beeld: Capello paste zich aanvankelijk aan Sacchi's selectie en structuur aan om te blijven winnen. Maar naarmate de tijd verstreek en verschillende situaties zich ontwikkelden, begon de jonge trainer een nog grotere aanleg voor aanpassingsvermogen te tonen - iets dat later een van de hoekstenen van zijn trainerscarrière zou worden.

Marco van Basten

Een goed voorbeeld hiervan was hoe Marco van Basten, de sterspits van het team en waarschijnlijk Milans beste speler op dat moment, sinds 1987 aanhoudende enkelblessures had en in het seizoen 1992/93 vrijwel het hele jaar uitgeschakeld was. Hoewel het doelpuntenaantal daalde, wonnen de Rossoneri opnieuw de Scudetto in 1992/93 en bereikten ze de finale van de UEFA Champions League, waar ze verloren van het controversiële (en frauderende) Olympique Marseille.

Toen Frank Rijkaard in 1993 vertrok, had Capello al een vervanger klaarstaan vanuit de Primavera: Demetrio Albertini, die uiteindelijk een clublegende zou worden. Bovendien was het in de zomer van 1993 dat hij de Marseille-verdediger Marcel Desailly aantrok en hem omvormde tot defensieve middenvelder - iets wat van cruciaal belang zou blijken in de UEFA Champions League-finale van 1993/1994 tegen Johan Cruijffs "Dream Team", FC Barcelona, waarin de Italianen met 4-0 wonnen.

"Ik had de wedstrijd sinds 1994 niet meer gezien, maar toen de COVID-19-periode aanbrak, werd hij opnieuw uitgezonden op een televisiezender," zei Capello in 2024. "Ik keek er 27 of 28 jaar later weer naar... Wat vond ik ervan? Ik vond het geweldig om opnieuw te zien. De spelers deden alles perfect. Ik heb nooit met Cruijff over die wedstrijd gesproken. We kwamen elkaar soms tegen, maar spraken nooit over de finale in Athene. Ik moet toegeven dat alles wat hij vooraf zei mij hielp om mijn team nog meer te motiveren. Ik herinner me dat hij zei: 'Zij hebben Desailly, maar wij hebben Romário.' Dat hielp me enorm. Waarom? Ik vertelde het aan Marcel, en in dit soort wedstrijden is mentaliteit de sleutel."

Tactisch pragmatisme

Een Champions League-finale winnen met 4-0 is indrukwekkend, zeker tegen dat fantastische Barcelona, maar het weerspiegelde niet wat AC Milan dat seizoen was. Het team maakte dat seizoen slechts 36 doelpunten in de Serie A en won toch de titel omdat het slechts 15 tegendoelpunten incasseerde gedurende de hele jaargang. Ter illustratie: Udinese en Atalanta waren de enige teams die minder scoorden dan Milan dat seizoen - en beide degradeerden.

Capello staat bekend als een defensief ingestelde trainer, en misschien heeft hij dat imago terecht gekregen, maar de mate van defensieve kwaliteit die hij gedurende zijn carrière wist te creëren - vooral bij AC Milan - verdient veel erkenning. Een volledige Italiaanse achterlijn met Mauro Tassotti, Franco Baresi, Alessandro Costacurta en Paolo Maldini hielp uiteraard ook, want hij beschikte over talent van het allerhoogste niveau.

Het was de combinatie van deze defensieve stevigheid, de enorme hoeveelheid aanvallend talent tot zijn beschikking en Capello's pragmatisme die dit AC Milan van de jaren 90 zo succesvol maakte. Dit team was niet zo koppig als dat van Sacchi wat betreft het vasthouden aan één speelstijl en had bovendien een brede selectie, waarbij Capello altijd bereid was te roteren - iets wat het team hielp om op alle fronten mee te doen.

Al met al wordt zijn periode als hoofdtrainer van AC Milan herinnerd als een van de hoogtepunten in de geschiedenis van de club en het begin van de loopbaan van een van de grootste voetbaltrainers die de sport ooit heeft gekend.