Herinnering aan Antonio Conte's tijd bij Chelsea
Er zijn managers die bekendstaan om de kortetermijnimpact die ze bij een club kunnen hebben, en de Italiaanse coach Antonio Conte is misschien wel een van de beste voorbeelden daarvan in de afgelopen jaren. Een Juventus-legende als voetballer, maakte hij snel naam toen hij de Italiaanse grootmacht begin jaren 2010 terug naar de top coachte. Toch kan worden gesteld dat juist zijn tijd bij Chelsea hem tot zo'n berucht figuur binnen het voetbal maakte.
©
De context van Antonio Conte
Conte was als speler een legende in het Italiaanse voetbal, jarenlang aanvoerder van Juventus in de gouden periode van de jaren '90 en begin jaren 2000, en bekend om zijn strijdlustige stijl als middenvelder. Hij begon zijn trainerscarrière in 2006 en werkte de volgende vijf jaar vooral bij kleinere clubs, tot hij in de zomer van 2011 werd teruggehaald door zijn oude club.Vanaf dat moment groeide de voormalige middenvelder uit tot een gevestigde naam in de trainerswereld. In drie jaar tijd won hij drie Serie A-titels met Juventus en introduceerde hij het systeem met drie verdedigers, waarmee hij sindsdien altijd werd geassocieerd. Toch vertrok hij in de zomer van 2014 vanwege meningsverschillen met het bestuur. Daarna volgde een eerder ondergewaardeerde periode van twee jaar als bondscoach van Italië, voordat hij in Londen neerstreek.
N'Golo Kanté was de belangrijkste aanwinst van Chelsea tijdens Conte's periode bij de club.
Enkele keuzes in de transfermarkt
Chelsea eindigde buiten de Europese competities in het seizoen 2015/16, een jaar nadat ze onder José Mourinho nog de Premier League hadden gewonnen. Dit was een flinke domper voor de ambities en sfeer van de club tegen de tijd dat Conte arriveerde. Hij werd al aangekondigd ruim voordat dat seizoen eindigde, en de algemene stemming onder de fans was afwachten tot de campagne voorbij was om te zien wat hij kon brengen.Het team bleef grotendeels hetzelfde vergeleken met voorgaande seizoenen, maar de keuzes op de transfermarkt bleken cruciaal. De meest gevierde aankoop van die zomer was de Franse middenvelder N'Golo Kanté, die kort daarvoor een sleutelrol had gespeeld bij Leicester City's historische Premier League-titel in 2015/16. Het binnenhalen van Kanté bleek op de lange termijn doorslaggevend.
Dat gold echter niet voor alle aankopen, die al bij hun komst op kritiek konden rekenen. Een goed voorbeeld was de terugkeer van de Braziliaanse centrumverdediger David Luiz na enkele jaren bij Paris Saint-Germain, wiens defensieve tekortkomingen al jaren onderwerp van discussie waren.
Daarnaast werden toen ook Fiorentina-linksback Marcos Alonso gehaald en de Nigeriaanse vleugelspeler Victor Moses teruggehaald, die tot dan toe vooral verhuurd was aan meerdere clubs. Dit alles wekte weinig enthousiasme bij de Chelsea-fans, en een paar slechte resultaten in de beginfase van het seizoen 2016/17 deden vermoeden dat Conte het moeilijk zou krijgen. Maar toen nam hij een aantal cruciale beslissingen.
Conte's sleutelbeslissingen bij Chelsea
Na een paar slechte resultaten in zijn eerste seizoen besloot Conte af te stappen van de viermansdefensie die hij gebruikte en terug te keren naar de driemansdefensie die hem zowel bij Juventus als bij Italië zoveel succes had gebracht. Deze formatie gaf hem meer defensieve stabiliteit, terwijl hij Nemanja Matic en de eerder genoemde Kanté als dubbel blok had: de Serviër bood beter passing, terwijl de Fransman veel meer terrein kon bestrijken.Wingbacks zijn meestal cruciaal bij het spelen met drie verdedigers, en er valt te beargumenteren dat de keuze om Alonso en Moses op deze posities te zetten, Conte's beste beslissing van zijn periode was. De Spanjaard kreeg meer vrijheid om op te stomen en een aanvallende dreiging te vormen, terwijl Moses' ervaring als rechtsbuiten en zijn rechtervoetigheid doorslaggevend waren. Rechtscentraal hielp César Azpilicueta hem verdedigend bij te staan, aangezien die ervaring had als rechtsback.
Pedro Rodríguez, Eden Hazard en Diego Costa vormden de dominante aanvallende driehoek en waren essentieel voor het succes van dat seizoen. Costa had wel zijn problemen met Conte, en beiden kwamen overeen dat hij de club aan het einde van de campagne zou verlaten. Toch lukte het hen samen om de Premier League dat jaar te winnen.
De nasleep
Het tweede seizoen had niet dezelfde dynamiek: Chelsea worstelde in de UEFA Champions League en eindigde uiteindelijk als vijfde in de Premier League. De club won wel de FA Cup aan het einde van het seizoen tegen Manchester United, maar het team was slechts een schim van de intense, sterke ploeg die het jaar ervoor met de Italiaan de titel had gepakt en had nooit meer hetzelfde effect.Onenigheden met het bestuur, mislukte aankopen zoals Álvaro Morata en Tiemoué Bakayoko die er niet in slaagden Costa en Matic respectievelijk te vervangen, en in het algemeen het feit dat zijn formule niet meer werkte zoals in het voorgaande seizoen, zorgden ervoor dat Conte aan het einde van de campagne werd ontslagen. Hij werd vervangen door zijn landgenoot Maurizio Sarri.
Hoewel zijn periode relatief kort was, wordt Conte's tijd bij Chelsea grotendeels met warme herinneringen beschouwd - totdat hij in 2021 besloot om bij Tottenham te tekenen en daarmee de Blues 'verraadde' door naar een Londense rivaal te gaan. Toch dient zijn periode op Stamford Bridge ook als een herinnering aan waartoe deze coach in staat is en hoe hij een teleurstellend team wist nieuw leven in te blazen.