José Mourinho's ongelukkige periode bij Tottenham Hotspur

José Mourinho wordt al jarenlang geassocieerd met winnen, mede dankzij zijn enorme successen bij clubs als Porto, Chelsea en Inter Milan. Hij stond erom bekend dat hij een winnaarsmentaliteit wist te kweken in de teams die hij coachte. Daarnaast is hij beroemd (of berucht) vanwege zijn charismatische, maar vaak ook controversiële persoonlijkheid, wat hem door de jaren heen in heel wat conflicten heeft gebracht.

Jose Mourinho
In het laatste decennium werd die succesformule echter steeds minder effectief, en een van de duidelijkste voorbeelden daarvan is zijn relatief korte, maar veelzeggende periode bij Tottenham Hotspur.

Toen hij in november 2019 werd aangesteld als manager van de Londense club, werd hij gezien als de man die eindelijk successen zou kunnen brengen, en dat om meerdere duidelijke redenen. Maar het liep anders.

De context rond José Mourinho

Na een bewogen einde aan zijn tijd bij Real Madrid keerde Mourinho in de zomer van 2013 terug bij Chelsea. Daar leek hij in eerste instantie weer aan de winnende hand: in het seizoen 2014/15 pakte hij zijn derde Premier League-titel. Maar het jaar daarna stortte het elftal compleet in en werd hij halverwege het seizoen ontslagen.

Lang hoefde hij niet te wachten op een nieuwe uitdaging, want een seizoen later werd hij aangesteld bij Manchester United. Daar begon hij goed en won hij in zijn eerste jaar meerdere prijzen, maar al snel volgden problemen met spelers en fans. Zijn verdedigende speelstijl, teleurstellende resultaten en conflicten met sterspelers als Paul Pogba leidden in december 2018 tot zijn ontslag.

Toch keerde Mourinho al minder dan een jaar later terug in de Premier League - dit keer bij Tottenham Hotspur. De keuze was controversieel, gezien zijn verleden bij Chelsea, maar dat zou uiteindelijk het minste probleem blijken te zijn.

De situatie bij Tottenham

Tottenham had in de decennia ervoor de reputatie opgebouwd van een club die het telkens net niet redde. Er werd veel lacherig gedaan over het gebrek aan prijzen. De aanstelling van Mourinho in november 2019 werd dan ook gezien als een poging om eindelijk die winnaarsmentaliteit in de club te brengen.

Zijn komst volgde op het tijdperk van Mauricio Pochettino, die van Spurs een vaste deelnemer aan de Champions League had gemaakt - met als hoogtepunt de verloren finale tegen Liverpool in 2019. Onder zijn leiding eindigde de club ook tweede in de Premier League in 2016/17 en speelde het aantrekkelijk, effectief voetbal.

Toch kreeg Pochettino gedurende zijn bijna zes jaar bij Tottenham nauwelijks financiële steun op de transfermarkt. Tegen het einde van het seizoen 2018/19 was het project uitgewerkt en liep alles vast. Dat leidde tot zijn ontslag, en Mourinho werd als opvolger binnengehaald.

Tottenham-voorzitter Daniel Levy vond het tijd dat de club zich serieus ging mengen in de titelstrijd, en met Mourinho's ervaring leek hij daar de aangewezen man voor. Bovendien gingen veel mensen ervan uit dat zijn mislukking bij United meer met die club te maken had dan met hemzelf. De werkelijkheid bleek anders.

Wat ging er mis voor Mourinho bij Tottenham?

Mourinho werd in april 2021 ontslagen, slechts een paar dagen voor de finale van de EFL Cup tegen Manchester City. Tijdens zijn tijd bij Spurs slaagde hij er niet in om kwalificatie voor de Champions League af te dwingen, en tot op heden is het de enige club waarmee hij sinds 2002 geen enkele prijs won.

Harry Kane
Harry Kane
Op zich wist hij wel het beste in Harry Kane naar boven te halen - de aanvoerder van Spurs floreerde als spits én als spelmaker onder Mourinho. Maar Kane's blessuregevoeligheid had grote gevolgen voor het team. Zonder hem zakte het prestatieniveau drastisch, en de ploeg bleek extreem afhankelijk van zijn aanwezigheid.

Daarnaast waren er herhaaldelijk spanningen met spelers. Sommige conflicten werden publiekelijk bekend, zoals dat met Gareth Bale. De Amazon-documentaire "All or Nothing" over het seizoen 2020/21 liet ook aanvaringen zien met onder meer Serge Aurier, Danny Rose en Dele Alli. Het onderstreepte Mourinho's conflictueuze karakter.

Bovendien klikte het nooit echt tussen Mourinho en de fans. De Portugees verklaarde later dat hij "geen enkele connectie" voelde met de club. Voor de supporters was het frustrerend om na jaren aantrekkelijk voetbal onder Pochettino ineens defensief en afwachtend spel te zien.

Mourinho maakte het zichzelf ook moeilijk tijdens persconferenties, waarin hij openlijk spelers de schuld gaf van verspeelde voorsprongen. Zulke uitspraken droegen bij aan een steeds giftiger sfeer rond de club - een patroon dat we vaker bij hem hebben gezien en waarvoor hij uiteindelijk de prijs betaalde.

Conclusie

José Mourinho en Tottenham Hotspur bleken een combinatie die simpelweg niet werkte - en waarschijnlijk zullen beide partijen dat beamen. Duidelijk werd ook dat Tottenham op dat moment niet meer kon meedoen op het hoogste niveau, en hetzelfde gold voor Mourinho, wiens periode bij AS Roma opnieuw veel soortgelijke problemen kende.

Deze situatie is hét voorbeeld van hoe zelfs een toptrainer niet per se bij elke club past - en wordt dan ook vaak gezien als het dieptepunt van Mourinho's carrière.