Kevin Keegan was Engeland's eerste moderne voetbalsuperster

Kevin Keegan heeft een zeer interessante plaats in het Engelse voetbal. Op zijn hoogtepunt in de jaren 70 was hij een van de eerste supersterren van het spel en hij had zelfs een kleine zangcarrière aan de zijkant. Hij was ook een van de eerste spelers die zijn eigen rechten kreeg en daarvan kon profiteren in zakelijke ondernemingen, iets wat langzaam de norm werd in de sport. Bovendien was hij simpelweg een fantastische speler.

Keegan was een spits die slechts eens in een generatie voorkomt voor Liverpool en speelde een sleutelrol in de opkomst van de club in de jaren 70, waarmee hij de basis legde voor hun successen in de jaren 80. Daarnaast was hij een van de eerste top-Engelse spelers die naar het buitenland vertrok toen hij zijn geluk beproefde bij Hamburg in het Duitse voetbal. Daarom was hij niet alleen een fenomenale speler, maar ook een pionier op verschillende niveaus.

Dit is het leven en de carrière van Kevin Keegan.

Keegan kwam in 1971 bij Liverpool en bleef er 6 jaar

Speeldagen

Kevin Keegan begon zijn carrière in 1968 bij Scunthorpe United als middenvelder, hoe opmerkelijk dat ook klinkt. Hij deed er even over om zichzelf als speler te laten gelden, hoewel Liverpool-manager Bill Shankly uiteindelijk enkele van zijn betrouwbare scouts stuurde om naar hem te kijken. Keegan wist de Reds te overtuigen van zijn potentieel en sloot zich in 1971 bij het team aan, waar hij bleef tot 1977.

"Ik heb zo veel geleerd van Shanks," zei Keegan in 2011 tegen The Guardian. "Hij zei altijd: 'Als ik straatveger was, zou mijn straat de schoonste van de gemeente zijn.' Dat nam ik ter harte. Alles wat ik heb gedaan, heb ik gedaan met enthousiasme en passie. Alles waar ik verschijn, denk ik dat ik ervan ga genieten. Ik kijk nooit terug, dus ik heb geen spijt."

Hij nam dat duidelijk ter harte, want hij ging als spits spelen en ontwikkelde zich tot een van de besten.

Hij deelt echter ook enkele inzichten over de vroegere voetbaljaren en hoe die zijn nalatenschap mogelijk hebben beïnvloed.

"In mijn tijd rookten spelers in de tunnel voor de wedstrijd. Er stonden kachels in de kleedkamers en de thuisploegen draaiden ze hoger om tegenstanders voor de aftrap te laten stikken. Toen ik speelde, werden er elke week maar drie wedstrijden op Match of the Day uitgezonden, dus slechts 65 van mijn 100 doelpunten zijn gefilmd. De andere 35 zijn voorgoed verloren. Tegenwoordig wordt elk doelpunt gefilmd. Sommige van de beste dingen die ik ooit heb gedaan, zullen jullie nooit zien."

Hoe het ook zij, Keegan werd de belangrijkste man voor de Reds, wat leidde tot drie First Division-titels (Premier League), en ook tot winst van de Europacup (UEFA Champions League) in 1977 en twee keer de UEFA Cup (1973 en 1976). Het was in deze periode van zijn carrière dat hij zich voor een paar jaar vestigde als de beste speler ter wereld... waardoor zijn transfer naar Hamburg in de zomer van 1977 des te verrassender was.

"Naar Duitsland gaan, dat was een moeilijke keuze," zei Keegan in een interview. "Vijf of zes jaar bij Liverpool en ik had mijn tijd daar gehad. Ik had gewoon zin in een uitdaging, en Duitsland wás mijn uitdaging."

Het was een verbluffende overstap om zo'n begeerde speler bij Hamburg te krijgen. En hoewel hij tijd nodig had om zich aan te passen, vooral aan de taal, wist hij uiteindelijk te presteren voor de Duitsers en won hij in 1980 de Bundesliga met de club. Bovendien won hij ook twee jaar op rij de Ballon d'Or, in 1978 en 1979, waarmee hij zijn status als een van de beste Engelse spelers aller tijden definitief vestigde.

Hij keerde in 1980 terug naar Engeland om voor Southampton te spelen en bewees dat hij niets had ingeleverd, door 30 doelpunten te maken in 48 wedstrijden in alle competities tijdens zijn tweede seizoen op The Dell. Hij vond echter dat de club niet aansloot bij zijn ambities en vertrok daarom naar Newcastle in de zomer van 1982, omdat hij een belofte aan zijn vader wilde nakomen.

Hij werd geliefd bij de supporters vanaf het moment dat hij zich bij hen aansloot in de Second Division, en hij leverde ook daadwerkelijk, door 49 doelpunten te maken in 85 wedstrijden in alle competities tijdens zijn twee seizoenen daar. Keegan besloot in 1984 met pensioen te gaan omdat hij vond dat hij niet langer als spits kon presteren toen Newcastle terugkeerde naar de First Division.

Keegan werd manager van Newcastle in 1992

Managerjaren

Hoewel hij aanvankelijk geen manager wilde worden, nam Keegan de leiding over als Newcastles manager van 1992 tot 1997, wat ertoe leidde dat hij de centrale figuur werd in het omvormen van the Magpies tot regelmatige Premier League-titelkandidaten. Sterker nog, Newcastle kreeg in de jaren 90 de bijnaam "The Entertainers" vanwege het snelle, aanvallende voetbal dat zij onder Keegans leiding speelden.

Het was echter ook in deze periode, tijdens de titelrace van het seizoen 1995/96, dat Manchester United-manager Sir Alex Ferguson andere teams ervan beschuldigde dat zij harder speelden tegen zijn ploeg dan tegen Newcastle. In dat opzicht ging Keegan op Sky Sports in een tirade over dat onderwerp, wat berucht is geworden omdat the Magpies er nooit in slaagden de titel van hen te winnen. Dit zijn enkele citaten uit die uitbarsting:

"Als je dat doet met voetballers, zoals hij zei over Leeds, en als je zulke dingen doet over een man als Stuart Pearce. Ik ben heel stil gebleven, maar ik zal je iets vertellen: hij (Ferguson) zakte in mijn achting toen hij dat zei. Wij hebben niet tot zulke dingen hoeven grijpen, maar ik zeg je, je kunt het hem nu vertellen als je kijkt."

"We strijden nog steeds voor deze titel, en hij moet naar Middlesbrough en daar iets halen, en... en... ik zeg je eerlijk, ik zou het geweldig vinden als we ze verslaan, geweldig!"

Na periodes bij Premier League, het Engelse nationale team, Manchester City en een korte terugkeer naar Newcastle in 2008 - die allemaal wisselvallig en minder succesvol waren - besloot Keegan uiteindelijk volledig te stoppen met coachen.

Kevin Keegan was een pionier, een voetbalgenie, en iemand wiens persoonlijkheid en charisma hem geliefd maakten bij meerdere generaties. Een voetballegende die veel meer erkenning verdient.