Luis Monti, de "Doble Ancho"

De geschiedenis van het voetbal is zo uitgebreid en blijft zich voortdurend uitbreiden, waardoor sommige verhalen in de vergetelheid raken. Nieuwe generaties nemen het over, recente prestaties en gebeurtenissen overschaduwen de oudere, huidige sterren doen hun voorgangers verbleken, en nieuwe records breken de oude. Daarom kennen niet alle fans de verhalen van het voetbal uit vervlogen decennia.

De hoofdpersoon van dit verhaal heeft een van de meest indrukwekkende en unieke records in de geschiedenis van het wereldvoetbal - een record dat, bijna een eeuw later, nog steeds niet is geëvenaard. En gezien de richting waarin het moderne voetbal zich ontwikkelt, lijkt het onwaarschijnlijk dat iemand dit ooit zal herhalen. Tegenwoordig is Luis Monti niet erg bekend, en juist daarom verdient zijn carrière erkenning, zodat nieuwe generaties iets kunnen leren over deze Argentijns-Italiaanse voetballer.

Argentijnse vrouw met gezicht beschilderd met de Argentijnse vlag

Argentina

Luis Monti werd geboren op 15 mei 1901 in Buenos Aires, Argentinië, in een echte voetbalfamilie: zijn broer, oom en neven waren eveneens actief in het professionele voetbal. Hij begon zijn loopbaan in 1921 bij Huracán, waar hij meteen het Argentijnse kampioenschap won - het eerste in de geschiedenis van de club uit Parque Patricios. Zijn bijdrage was bescheiden, maar voldoende om de aandacht te trekken van verschillende topclubs, waaronder Boca Juniors.

Zijn overstap naar de Xeneize werd in 1922 afgerond, maar Monti maakte nooit zijn debuut door een zware blessure. Boca liet hem vervolgens vertrekken naar San Lorenzo de Almagro. Met Monti in het team groeide de club uit Boedo uit tot een van de sterkste van het land. Tijdens zijn bijna acht jaar bij San Lorenzo won hij drie landstitels - de eerste drie in de geschiedenis van de club. Tussen 1926 en 1927 bleef San Lorenzo 47 wedstrijden ongeslagen, wat destijds neerkwam op twintig maanden zonder nederlaag.

Monti stond bekend als "Doble Ancho" ("Dubbele breedte") vanwege de enorme hoeveelheid terrein die hij kon bestrijken. Hoewel hij slechts 1,70 meter lang was, beschikte hij over een indrukwekkende fysieke kracht en energie, waardoor hij de wedstrijden domineerde. Het is moeilijk om hem te vergelijken met een moderne speler, want destijds werd het tactische systeem Metodo gebruikt. Monti speelde als center half, een soort middenvelder die verdedigende taken had als een centrale verdediger, maar ook als spelmaker fungeerde wanneer zijn ploeg balbezit had.

De Albiceleste

In 1924 maakte Monti zijn officiële debuut voor het Argentijnse nationale team - de Albiceleste - en werd al snel een vaste waarde in de basiself. In 1927 werd hij kampioen van het Zuid-Amerikaans kampioenschap (nu bekend als de Copa América) dat in Peru werd gehouden, en plaatste hij zich met Argentinië voor de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam. Op Nederlandse bodem bereikte Argentinië de finale tegen Uruguay.

Destijds was het voetbal aan de Río de la Plata (Argentinië en Uruguay) het beste ter wereld, en de finale was bijzonder spannend. De eerste wedstrijd eindigde in 1-1, waardoor drie dagen later een replay moest worden gespeeld. Roberto Figueroa bracht Uruguay op voorsprong, Monti maakte gelijk, maar de Uruguayaan Héctor Scarone - een legende van het Zuid-Amerikaanse voetbal - bezorgde zijn land opnieuw de leiding en de overwinning. Uruguay won de gouden medaille, en de rivaliteit tussen beide ploegen werd daarna feller dan ooit.

Twee jaar later vond het eerste WK onder auspiciën van de FIFA plaats, met Uruguay als gastland. Als interessant detail: Monti maakte het allereerste WK-doelpunt ooit voor de Albiceleste, tegen Frankrijk. Zowel Argentinië als Uruguay wonnen al hun wedstrijden, de meeste overtuigend, tot ze elkaar weer troffen in de finale - een wedstrijd die al vóór de aftrap als uiterst gespannen werd beschouwd. In het Argentijnse spelershotel deden Uruguayaanse fans er alles aan om de rust van hun tegenstanders te verstoren, meestal met onschuldige maar storende middelen.

Echter, Monti ontving een brief waarin hij en zijn familie met de dood werden bedreigd. In de rust van de finale leidde Argentinië, met Monti in de basis, met 2-1 tegen de gastheer. Toch wist Uruguay drie keer te scoren in de tweede helft, waardoor de wedstrijd eindigde in 4-2 en Uruguay de eerste door de FIFA erkende wereldkampioen werd.

The Azzurra

Monti gaf later toe dat hij die wedstrijd speelde met angst, en dat zijn gedachten niet volledig bij de finale waren - iets wat zijn team mogelijk heeft beïnvloed. De Argentijnse voetbalpers keerde zich tegen hem, waardoor hij besloot het land te verlaten. Juventus maakte gebruik van de situatie én van Monti's Italiaanse afkomst om hem naar Italië te halen. Daar arriveerde hij met overgewicht en moest hij enkele weken alleen trainen voordat hij weer in topvorm was.

Vanaf dat moment werd hij een sleutelfiguur bij de club uit Turijn en hielp hij Juventus aan vier Serie A-titels tussen 1932 en 1935. Zijn sterke prestaties trokken de aandacht van de legendarische Vittorio Pozzo, die hem in 1932 opriep voor de Azzurra, het Italiaanse nationale elftal, en hem later selecteerde voor het WK van 1934. Mussolini had toen een programma opgezet om spelers met Italiaanse wortels te naturaliseren die uitblonken in de Serie A, om zo de nationale ploeg te versterken, aangezien de tweede editie van het toernooi in Italië werd gehouden.

Italië bereikte de finale tegen Tsjechoslowakije, en vóór de wedstrijd kwam een gezant van Mussolini naar het team met de volgende woorden:

"Heren, als de Tsjechoslowaken zich correct gedragen, zullen wij dat ook doen. Maar als ze ons willen verslaan door arrogant te zijn, moet de Italiaan toeslaan en de tegenstander vallen. Succes morgen, en vergeet mijn belofte niet."

Die "belofte" waar de gezant op doelde, was in werkelijkheid een dreigement: "overwinning of de dood."

Opnieuw stond Monti dus in een WK-finale onder bedreiging. Deze keer liep het echter goed af, met de overwinning aan zijn zijde.

"In 1930, in Uruguay, wilden ze me doden als ik won, en in Italië, vier jaar later, als ik verloor," verklaarde Monti enkele jaren later.

Erfenis

Giglio Panza, een Italiaanse journalist die later hoofdredacteur werd van Tuttosport, een van de belangrijkste sportmedia van Italië, beschreef Monti als volgt:

"Argentinië heeft ons grote voetballers gestuurd, maar Luis Monti was anders dan allemaal. Hij was vele spelers in één. Meerdere posities in één rol. Meerdere harten in één lichaam. Een groot voetballer en een man van eer."

Dat is des te indrukwekkender als men bedenkt dat Panza een groot liefhebber was van Torino - de aartsrivaal van Juventus.

Het verhaal van Monti is zo bijzonder en uniek dat zijn paspoort tegenwoordig te zien is in het FIFA-museum, als een belangrijk stuk in de geschiedenis van het wereldkampioenschap voetbal.