Sebastián Abreu bij Deportivo en de wording van een voetbalnomade
Hij was misschien geen absolute uitblinker op het veld en zijn korte periode bij Deportivo La Coruña leverde hem weinig lof op voor wat hij liet zien in het thuisstadion Riazor. Maar Sebastián Abreu had kwaliteiten die veel verder gingen dan alleen voetbal. Vriendelijk, extravert en altijd vrolijk, met meer dan een vleugje excentriciteit, was hij een markant personage dat zijn bijnaam meer dan waarmaakte.
Een opvallende komst naar Deportivo
Sebastián Abreu kwam tijdens de winterse transferperiode van het seizoen 1997/1998 naar Deportivo na een kostbare transfer van San Lorenzo de Almagro, waar hij zich had ontpopt tot een van de belangrijkste doelpuntenmakers van het Argentijnse voetbal met 13 treffers in de Apertura van 1997.Ondanks het ongelukkige "niet-doelpunt" tegen River Plate waarmee hij in Spanje bekend was geworden - hij omspeelde de doelman, maar struikelde voordat hij de bal in het lege doel kon schieten - arriveerde hij als een speler die sterk werd gesteund door Deportivo-voorzitter Augusto César Lendoiro, die volledig in zijn talent geloofde en hem in de pers verdedigde.
"Hij wist dat hij zou slagen; hij was oneindig veel beter dan wat de mensen in Spanje zeiden. Misschien was hij te jong. Mensen praten soms te veel. Een jongen die voor Uruguay speelde, die zoveel doelpunten maakte, en dan maken ze grappen over die misser. Het is één ding om grappen te maken over dat beroemde doelpunt; hij heeft bewezen hoe goed hij is door ontelbaar veel doelpunten te maken."
Zijn komst, die op 17 december 1997 werd aangekondigd, moest van cruciaal belang worden tijdens een zeer wisselvallig seizoen waarin de Galicische club dreigde te degraderen en inspiratieloos voetbal speelde, ondanks een selectie vol internationals. Om de prestaties te verbeteren investeerde Deportivo La Coruña tijdens de winterse transferperiode meer dan 2 miljard peseta in vijf nieuwe spelers.
Ondanks zijn reputatie als doelpuntenmaker in Argentinië had Sebastián Abreu, die pas 21 jaar oud was, moeite om aan de verwachtingen te voldoen. Hij kwam in de tweede helft van het seizoen 15 keer in actie in La Liga en maakte slechts drie competitiedoelpunten. Een van zijn belangrijkste bijdragen was een doelpunt tegen Barcelona in Riazor, waarmee hij Dépor hielp aan een 3-1-overwinning op de Blaugrana.
Memorabele momenten in Riazor
In zijn eerste zes maanden bij Deportivo zorgde "El Loco" Abreu voor verschillende memorabele momenten, naast het feit dat hij door de stad reed in een gele BMW M3-cabriolet. Zo reageerde de Uruguayaanse spits na zijn doelpunt tegen Real Oviedo op speeldag 28 zijn frustratie over gemiste kansen af op een reclamebord, waar hij herhaaldelijk tegenaan trapte voordat Lionel Scaloni hem tegenhield. Een ander memorabel moment kwam tegen Real Madrid in Riazor, toen zijn linkerschoen tijdens een actie van zijn voet gleed en de Uruguayaan vervolgens op blote voet tegen zijn eigen schoen trapte - een volkomen ongebruikelijk tafereel.Zijn periode in A Coruña, inclusief oefenwedstrijden in de voorbereiding na 1998, was relatief kort als speler van het eerste elftal, hoewel hij nog zes seizoenen op de loonlijst van Deportivo bleef staan voordat hij op 31 augustus 2004 definitief werd overgedragen aan Nacional uit Montevideo.
Jarenlang op huurbasis de wereld rond
In de zomer van 1998 werd hij verhuurd aan Grêmio FBPA in Brazilië en voor het seizoen 1999/2000 vertrok hij op huurbasis naar Tecos UAG, waar hij uitgroeide tot een van de beste spelers in de Mexicaanse competitie. Hij maakte onder meer een hattrick in zeven minuten tegen Necaxa en speelde er samen met Assis, de broer van Ronaldinho. In het seizoen 2000/2001 werd hij opnieuw verhuurd aan San Lorenzo de Almagro, waar hij 25 competitiewedstrijden speelde en 10 doelpunten maakte.Voor de tweede helft van 2001 keerde hij terug naar Nacional, waarna hij in 2002 en de eerste maanden van 2003 op huurbasis voor Cruz Azul speelde. Daarna volgden nog meer huurperiodes bij Nacional, Club América en Tecos UAG, voordat hij Deportivo uiteindelijk definitief verliet voor Nacional uit Montevideo.
Hoe Deportivo zijn carrière veranderde
"De realitycheck die me deed beseffen dat ik veel van mijn gewoontes moest veranderen als ik profvoetballer wilde worden. Ik kwam daar toen ik 21 was", vertelde Abreu in 2023 aan Relevo. "Destijds had de topscorer in Uruguay of Argentinië privileges waardoor hij minder hoefde te trainen. Ik kreeg wat speelruimte en kon zelfs een dag of twee overslaan. Niet in Europa. Daar moet je net als iedereen trainen, naar de sportschool gaan en beter eten. Ik kwam sterke verdedigers tegen en schaamde me."
"We hadden een groep mensen die ermee bezig waren dat ik die gewoontes zou veranderen. Daar waren Mauro Silva, Donato, Manjarín, Paco Jémez, 'Toro' Acuña... Ze gaven mijn ego een flinke dreun. De club rekende niet op me en ik moest vertrekken, maar ik moest mijn voedingspatroon veranderen en een personal trainer nemen. Die cultuur heb ik bij Deportivo geleerd en daarom kon ik blijven voetballen tot mijn 45e."
Abreu was een populair figuur bij veel van de clubs waarvoor hij uitkwam en zijn carrière weerspiegelde zijn persoonlijkheid: rusteloos, strijdlustig, koppig en onvoorspelbaar. Ondanks dat hij een zeer productieve doelpuntenmaker was, zullen zijn doelpunten waarschijnlijk niet het meest herinnerde aspect van zijn carrière zijn; mensen die hem kennen spreken eerder over zijn unieke karakter en zijn status als een zeer geliefde persoonlijkheid in Uruguay.
Uruguay, Argentinië, Spanje, Brazilië, Mexico, Israël, Griekenland, Ecuador, Paraguay, El Salvador en Chili - Abreu's buitengewone reis door 11 landen leverde hem ook iets op wat hij minstens zo belangrijk vindt als zijn prestaties op het voetbalveld:
"...bovenal persoonlijke groei. Ik heb ook talen, eigenaardigheden van verschillende culturen, speelstijlen en voetbalmentaliteiten leren kennen. Daardoor kon ik me snel aanpassen, ongeacht waar ik terechtkwam. Ik heb me aangepast aan elke nieuwe wereld waarin ik terechtkwam, in plaats van te proberen mijn eigen wereld aan dat land aan te passen. Dat is een cruciale factor geweest waardoor ik snel werd geaccepteerd, gewaardeerd en geliefd. Bovendien heb ik altijd open gestaan om van alles en iedereen te leren, waardoor ik me heb kunnen ontwikkelen en aanpassen", zegt hij.
Bovendien legde zijn periode bij Deportivo waarschijnlijk de basis voor zijn beste jaren in de jaren 2000, aangezien hij tijdens zijn verdere loopbaan bij clubs over de hele wereld kon voortbouwen op wat hij in Spanje had geleerd. Het was een opmerkelijke reis voor een speler die uitgroeide tot een van de grote voetbalnomaden.